July 19th, 2008

Nakakapraning ang Ulap

Posted by estranged_parts at 01:31 AM on July 19, 2008.

So totoo pala yun. Pag nasa loob ka ng eksena ng isang near death experience, nangyayari yung flash back. 24 yrs kumasya sa 1 minutong pagmumuni-muni. Kwento ko nalang yung nangyari para mabawasan ang stress ko.

Sa return flight namin ng SS kahapon pauwi ng Manila galing Osamis City via Air Philippines nangyari ang lahat. Pumasok kami sa isang madilim at makapal na ulap. Biglang kumalabog ng malakas. Turbulence daw kaya nag-on yung fasten your seatbelt sign. Pero anak ng pating na turbulence yan. Feeling ko ako yung beans sa loob ng maracas ng isang latin band. "Relax lang, turbulence lang to" ang sabi ko sa isip ko habang humihigpit yung hawak ko sa arm rest.

Tumagal ng halos 1 min. yung bayolenteng anak ng pating na turbulence. Kumalabog ulit. Mas malakas dun sa una. Tapos naramdaman na ko yung unti-unting pag tungo ng eroplano at rinig na rinig ko yung acceleration ng bilis ng lipad (lipad parin ba yun kahit pababa?). "Wow. Hanep. Ito na ba talaga yon? Hindi pa ako handa eh. Ayoko pang mamatay." kinakausap ko nanaman sarili ko. Tapos ayun na may mga humihiyaw, umiiyak, sumisigaw ng "LORD! LORD!!!"at dun tumama sakin na baka ito na nga talaga.

Flashback! Mga mahal sa buhay, mga masasayang pangyayari, at kung ano anong chenes. Put@#& !#@! Hindi lang flashback, may flash forward pa! Nakita ko yung headlines sa dyaryo kinabukasan. Naisip ko rin na kunin yung celphone ko at mag text o tumawag sa mga importanteng tao para magpaalam pero grabe na yung gforce sa katawan ko pinipisak ako sa upuan. Pati mukha ko parang napupunit na. Walang sinabi ang rollercoaster. Promise. Hinihintay ko nalang din bumagsak yung oxygen masks pero hindi bumaba (sayang hindi tuloy kumpleto yung experience).

Halos isang minuto rin bago unti unting umangat yung nguso ng eroplano at dahan dahang guminhawa ang pakiramdam ko. Kinuha ko agad yung PSP ko kasi naisip ko kailangan ko sumoundtrip para pampakalma. Sa sobrang panginginig ng kamay ko hindi ako makapili ng maayos kasi kung ano anong buttongs yung napipindot ko. Ayun sa wakas lumiwanag muli at ikinatutuwa kong makita na mataas pa ang altitude namin. Hindi yung tipong pwede ng makisindi ng yosi sa mangingisdang naglalambat sa dagat.

Nagawa pa naming magbirubiruan agad tungkol sa nangyari, pero alam ko na tactics lang yon para mabawasan ang takot at kaba. Pano ba naman, nung pa take-off na kami nagtaasan pa ng kamay na parang rollercoaster ang sinasakyan namin. Ngayon ko lang rin narealize na yung sinoundtrip ko ay kanta ng Mae, ang title, SUSPENSION hahaha!

Sa madaling salita, nabuhay kaming lahat. Palakpakan (kaming mga pasaway sa likod) nung lumapag ang eroplano. May mga hinimatay pala nun. May lola pa at may sanggol na iilang buwan palang. Kasama rin pala namin yung Rivermaya sa flight na yun.

Nakakapraning ang ulap.

Disclaimer: Ang mga nabanggit na timeframes ay mga estimate lamang. Pasensiya na kung hindi ko na-on yung stopwatch sa celphone ko.

2 theories